اسیر

جایی که ایستادم خیلی دورتر از وسعت دید هر انسانیه. جایی که زندگی با هر تپش متولد می شه. . جایی که خون اقیانوسی از قطره های سرخ و سفیده. جایی که ایستادم بالاترین نقطه در عمقه. جایی که دقیقه ها سالها از هم فاصله دارن و ابدیت تنها چیزیه که کسی در موردش دروغ نمی گه.
من یه روحم.روحی که اسیر تن شد. روحی که احساسو تو تاریکی قلبش آتش زد. روحی که در انتهای وجودش به مغز رسید. جایی که خروجیهای زیادی به سمت بیرون داشت. هر پنجتا انگشتشو توش جا داد و لحظه ای به سمت زندگی دراز کرد. ولی هیچوقت از این دورتر نرفت. کسی که منو حمل می کنه هیچوقت باورم نکرد. یا شاید کرد و آزادم نکرد. تن من در همه حال هیچ ارتباطی با دنیای اطراف برقرار نمی کنه. من روحیم که اسیر تنی تنها شدم. تنی که اگر گرمای نفسهاش ترم نمی کرد الان زیر خروارها خاک خوابیده بود و منو از این تکرار بیهوده رها.
شبا وقتی سلولهای مغز زیر درخت زردی چرت می زنن من وارد جزیاتی می شم که از زندگی شکل گرفتن و جایی لابلای خاکستر اجساد سلولای پیر مدفون شدن. کسی که منو حمل می کنه دچار نوعی توهمه. توهمی که از زندگی تصویر کجی براش ساخته. توهمی که بوی تعفنش تاریکی مغزو آلوده می کنه. همیشه دوست داشتم اون بیرون باشم. این بیشتر از یه آرزوه. این تنها راهیه که ثابت کنم وجود دارم. من گرفتار تنی شدم که نیازی به من نداره. تنی که تنها طلبش از زندگی مرگه. من جایی دورتر از جایی که تو ایستادی درون خودم گیر افتادم. می تونی منو تو آینه ببینی.
شاید زمانی راهی به بیرون پیدا کنم. شاید مرگ زودتر از اونی که به نظر می رسه پایان بده. شاید توهمی که میله های قفسمو ساخته مثل آینه سرنوشتم ترک بخوره. شاید روزی از چیزی که هستم مطمئن بشم. ولی تا اون روز می خوام گوشه خودمو داشته باشم. جایی بین افکار فاسدی که از زندگی مجازی شکل گرفتن. بلندترین جایی که هر ذهن سالم می تونه تصورش کنه. من فراتر از هر باوری در تاریکترین نقطه وجودم ایستادم. جایی که زندگی دورتر از حد باوره. جایی که تنهایی بهترین حسیه که میشه داشت. جایی که تو هیچوقت نمی تونی تصورش کنی.

تابو